Merlot

Merlot is een blauwe druivensoort die zeer populair is voor het maken van wijn.

De druif is iets groter en heeft een dunnere schil dan de cabernet sauvignon.
Merlotwijnen zijn over het algemeen sappiger en soepeler dan die van de cabernet sauvignon, met minder tannine. Daardoor zijn ze vaak gemakkelijker en jonger te drinken.
Dit internationale druivenras is in geur en smaak vooral te herkennen aan kersen, bessen en pruimen. Het zijn gulle wijnen met veel smaak.

De merlot is één van de traditionele druivensoorten van de Franse Bordeaux-streek, zowel in de Médoc, waar de cabernet sauvignon domineert, als in Pomerol en Saint-émilion, waar de merlot de hoofdrol speelt.
Deze druivensoort wordt in de Côtes de Gascogne gebruikt voor rode wijn en rosé wijn.

Buiten Frankrijk is Californië een belangrijke producent van merlotwijn. Men kwam er in de jaren zeventig tot de ontdekking dat merlot niet alleen goed functioneerde in een assemblage naar Frans model, maar ook op zichzelf, als cépage, een prima wijn kon maken.

Verder wordt er merlotwijn geproduceerd in Italië (vooral in het Noord-Oosten), Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland, Australië (waar het merlot-areaal de voorbije tien jaar is vernegenvoudigd) en Zuid-Amerika, met name in Chili.

Ziektes bij rozen

Bladrollers zijn insecten die tot een grote groep van de motten behoren. De rupsen leven in een 'huisje' van opgerolde en dichtgesponnen bladeren. Ze komen in groten getale op een plant voor, zodat deze de normale levensfuncties niet meer voldoende kan verrichten en in de groei wordt belemmerd.

Sterroetdauw, vergelende bladeren met paarsbruine tot zwarte vlekken zijn typische symptomen. Omdat deze ziekte grote esthetische schade veroorzaakt dient de bestrijding te gebeuren bij het waarnemen van de eerste symptomen, in regel omstreeks half mei..

Rozenzaagwesp. De volwassen wesp prikt bij de ei-afleg in de hoofdnerf van het rozenblad. Deze gaat, omwille van een 'allergische' reactie op de secreties van deze zaagwesp, sterk omkrullen. De zaagwesp prikt echter méér bladeren aan dan de eieren die ze aflegt. Daardoor zijn er vaak omgekrulde topbladeren te zien waarin zich g??n bleekgroen bastaardrupsje bevindt.
De opgekrulde blaadjes waarin wel een lichtgroen bastaardrupsje leeft worden geleidelijk opgegeten. Ze worden dichtgehouden door zijdeachtige draadjes. Er is gelukkig maar één generatie per jaar. Opgekrulde bladeren waarin geen bastaardrups zit, vergelen en sterven langzaam af. In het bijzonder bij warmer weer is er meer aantasting mogelijk, omdat de zaagwespen dan actiever zijn en er meer eitjes worden afgelegd. Algemeen gezien is een aantasting zelden in die mate, dat er chemisch moet worden ingegrepen. De schade kan eigenlijk moeilijk voorkomen worden. De volwassen wijfjes leggen in mei hun eitjes af, waarna de ontluikende bastaardrupsen gedurende een 6-tal weken aan de opgekrulde bladeren vreten. De volgroeide bastaardrups overwintert in een cocon in de bodem waar hij in het voorjaar verpopt.
Bij aantasting kan men best de aangetaste bladeren allemaal wegknippen en vernietigen, om zo de cyclus naar volgend jaar te doorbreken.
Bladluizen, De jongste delen van de scheuten, bloemknoppen en bladeren worden makkelijkst gekoloniseerd. De populaties kunnen explosief toenemen indien er geen tijdige bestrijding wordt uitgevoerd. De vrouwtjes brengen bijna dagelijks, zonder tussenkomst van mannetjes, jongen voort. Tot soms 15 generaties tijdens één groeiseizoen.
Een zware aantasting heeft gedrongen groei en een slechte bloemkwaliteit tot gevolg.
Bladeren worden kleverig door de uitscheiding van suikerhoudende 'honingdauw'. Daarin kleven vaak de goed herkenbare witte vervellinghuidjes van de bladluizen. Op de 'honingdauw' groeien vervolgens zwarte roetdauwschimmels die het blad een grauwe aanblik geven.

Roestziekte is herkenbaar omdat er aan de bladonderzijde felgekleurde oranje sporenhoopjes te zien zijn, die na enkele weken steeds donkerder worden. Aan de bovenzijde van het blad zijn vergelende plaatsen op te merken. Een aantasting leidt vaak tot vervroegde bladval, en bij zware aantasting tot ernstige groeiremmingen van de rozenstruik. De ziekte treedt vooral op bij warm en vochtig weer.

Voot u gelezen HIER

Soorten rozen

Polyantha of lage trosrozen: compacte, doorbloeiende heesterrozen met talrijke kleine bloemen in trossen van de zomer tot de late herfst. Hoogte naargelang de variëteit: 50 à 80 cm
Grootbloemige rozen of Theehybriden: doorbloeiende heesterrozen met grote bloemen van de zomer tot de herfst. Hoogte volgens de variëteit: 80 à 150 cm

Floribunda of hoge trosrozen: doorbloeiende heesterrozen van de zomer tot de herfst met grote bloemtrossen. Hoogte naargelang de variëteit: 60 à 120 cm

Miniatuurrozen en Kosterrozen: kleine doorbloeiende heesterroosjes met talloze kleine bloempjes van de zomer tot de herfst. Hoogte volgens de variëteit: 30 à 50 cm

Bodembedekkende rozen: kruipende en breed uitgroeiende rozen. Sommige soorten bloeien enkel in de zomer, andere zijn doorbloeiend. Hoogte al naargelang de variëteit

Stamrozen: momenteel worden bijna alle rozensoorten gekweekt op stam, de stamhoogte kan variëren van 80 tot 120 cm.

Treurstamrozen: dit zijn stamrozen met een hangende of neerwaartse groei. De bloemen zijn klein maar talrijk. De stamhoogte kan variëren naarmate de teelt van 120 tot 180 cm.

Ficus Ginseng - Kamer bonsai

De Ficus Ginseng is een vrij omvangrijk houtachtig geslacht dat vooral in de tropen voorkomt, door een waslaagje op de bladeren is een aantal soorten uitstekend bestand tegen een bestaan in de huiskamer en de droge lucht die vaak het gevolg is van centrale verwarming. De meeste ficus soorten zijn geschikt voor alle stijlen, behalve de bezemstijl.

De plant heeft een opvallende dikke en vertakte luchtwortel, die bij elke plant anders is waardoor elke plant uniek oogt. De wortel wordt gekweekt in China en Maleisië en groeit daar zeker vijftien jaar. Ze worden door Europese kwekers geïmporteerd en in de kas als bonsai afgekweekt. Botanisch gezien gaat het om Ficus microcarpa (= retusa) of een variëteit daarvan. ´Ginseng´ is Chinees voor ´wortel´.

Groene Ficussen kunnen zowel op een lichte als op een wat beschaduwde plek gezet worden.
Geef gemiddeld 2 maal per week water op kamertemperatuur, en geef tijdens de groei eens per twee weken plantenvoedsel. Wees voorzichtig met water geven en houd rekening met de seizoenen, in de winter minder en in de zomer meer. Regelmatig bijmesten is aan te bevelen.
Verplaats Ficus zo min mogelijk en vermijd tocht.
Een ficus die te lang wordt, kan zonder problemen worden gesnoeid. Vrijkomend melksap kan gestelpt worden met as. De vorm en schoonheid van het hout blijft hierdoor goed zichtbaar.

Bij een goede verzorging is Ficus microcarpa Ginseng jaren houdbaar. De plant vraagt een matige hoeveelheid water, ´s zomers meer dan in de winter. Laat nooit water in de schaal of schotel staan, want de plant houdt niet van natte voeten. Geef regelmatig voeding. De ficus kan in de zomer ook naar buiten, het liefst in de schaduw. Overwinter de plant op een koele plaats, bij circa 12°C. In de verwarmde huiskamer kan ook, maar dan de kluit licht vochtig houden. Net als een bonsai is deze plant verder vorm te geven. Uitlopers die de vorm van de ficus kunnen ontsieren, kunnen zonder problemen worden bijgeknipt, zodat het decoratieve hout goed zichtbaar blijft.

De Olijfboom - Olea europeae

Olijfbomen zijn subtropisch en houden van milde winters en droge zomers. Takken sterven af bij temperaturen beneden de -2° C. en hele bomen sterven bij vorst beneden de -15° C.

Het veiligst is om olijfbomen als kuipplant te houden, zorg evenwel wel dat de bodem niet snel uitdroogt en dat hij goed gedraineerd is, want olijfbomen houden niet van koude natte voeten. Het gebruik van kleikorrels is daarom aanbevolen omdat ze, water vasthouden ?n zorgen voor een luchtige bodem, een klein laagje op de bodem van de pot zorgt bovendien voor een goede afwatering.

Als het warm is (heet) is twee tot drie keer water geven per week noodzakelijk, zeker bij een lichte en zanderige bodem. Houd de bodem niet te nat, en zorg ervoor dat de bodem minstens 75% droog is voordat de olijfboom opnieuw water krijgt, omdat de wortels gevoelig zijn voor rot.

Op zich is het niet nodig om een olijfboom te snoeien, maar vormsnoei kan worden toegepast. Zo kan men eventueel de toppen van de langste takken snoeien om de groei vanuit de kroon te bevorderen, zodat men een volle boom krijgt. Laat takken minsten 20 cm lang.

De olijfboom kan helemaal kaal gesnoeid worden, de boom zal dan echter weinig vruchten ontwikkelen. Wil je wel vruchten, dan volstaat het terugsnoeien van uitstekende takken. Deze lopen het jaar erop weer uit met nieuwe vruchten.

In de winter moeten de kuipplanten naar binnen, kies een plaats uit waar hij direct in de zon staat voor minstens 6 uur per dag. Let er wel op dat de olijfboom niet te dicht bij ventilatiegaten, radiatoren en te dicht bij het raam staat.

Wanneer de aarde in de pot ongeveer 3 cm vanaf het oppervlak droog aanvoelt, de plant uitgebreid water geven. De olijfboom zal in de herfst en winter minder water nodig hebben. Het zijn de seizoenen waarin de Olijfbomen normaal in rust gaan, maar laat de bodem niet geheel uitdrogen.

Wacht met buitenzetten tot de kans op nachtvorst is geweken. Laat de plant in een week beetje bij beetje buiten wennen. Zet hem ook eerst op een lichte beschaduwde plek, en verhoog elke dag het aantal zonne-uren en de hoeveelheid wind. Controleer ook dagelijks de vochtigheid van de aarde en geef uitgebreid water als de grond bijna geheel droog is.

Als de wortels in de pot overbevolkt raken, is het tijd om hem in een groter pot te zetten, gebruik goed doorlatende aarde en zet hem ca. 3 cm lager in de grond.

Olijfolie is goed voor de gezondheid vermindert het slechte LDL-cholesterol, voorkomt hart- en vaatziekten, vermindert te lage of te hoge bloeddruk, verkleint de kans op kanker, doet maag en lever beter functioneren, is goed voor het bottenstelsel, vermindert (met 75%) de kans op reumatiek, helpt bij de behandeling van suikerziekte.

Soorten olijfolie:
Olio d'oliva extra vergine : olie met max. 1 % zuurtegraad. Om deze olie te bekomen moeten de olijven zo vlug mogelijk koud geperst worden. Men gebruikt enkel met de hand geplukte onrijpe onbeschadigde olijven. Vandaar de hoge prijs voor deze olie. Vermits hitte de eiwitten in deze olie aantast, gebruik je hem beter voor koude bereidingen.

Olio vergine di oliva : Olie met max. 2 % zuurtegraad. Hiervoor gebruikt men rijpere olijven. Vermits de opbrengst groter is, is deze olie ook iets goedkoper dan de extravergine. Je kan hem gebruiken voor niet te warme bereidingen, maar ook voor koude sauzen.

Olio d'oliva : De eenvoudigste olie, die verkregen wordt door warme persing of van olijven van mindere kwaliteit. Deze olie is zeer geschikt om in te maken (tomaten, olijven, pesto), maar ook om in te bakken, vermits deze olie alle eigenschappen behoudt bij verwarming.

Bourbon-Rose 'La Reine Victoria'

Reine Victoriais een Bourbonroos met komvormige zijdeachtige lilaroze bloemen, in groepjes bijeen. De bloemblaadjes zijn netjes in het rond gerangschikt en buigen naar binnen. Smal opgaande, slanke struik, voor in een obelisk of andere standaard. Helaas gevoelig voor sterroetdauw en ze wil het beste van het beste wat betreft grond en verzorging. Maar ze is mooi en goed geurend !
De Bourbon-Rose 'La Reine Victoria', ook 'The Shell Rose', werd door Labruy?re / Joseph Schwartz 1872 naar Alexandrina Victoria, Konigin van Engeland (1819 - 1901) genoemd.